Ronny Lam

about://tech

Hardloop Ongeval

Gisteravond was een avond die ik niet meer zal vergeten. Ik was aan het hardlopen zoals ik eigenlijk iedere avond wel doe. Het was heerlijk weer geweest overdag en eigenlijk te lekker om niet te gaan lopen, maar voorjaarswerk in de tuin en kinderen lieten dat niet toe. Het komt er dan ook meestal op neer dat ik ‘s avonds aan het hardlopen ben. In het donker draag ik daarbij altijd reflecterende kleding en 9 van de 10 keer heb ik een lampje bij me. Met dat lampje kan ik normaliter auto’s bij ons op de dijk van een kilometer afstand attenderen op groot licht.

Met name met intervaltraining wil ik het lampje nog wel eens thuis laten. Ik loop dan op fietspaden en zie dan eigenlijk alles wel aankomen. Zo ook gisteren, ik was net met een sprint begonnen toen ik een smal fietspad tussen weilanden op liep. Er komen mij 7 jongens tegemoet die netjes licht op hun fiets voeren. Ik zag hen en zij zagen mij. Ik ontwijk de fietsers netjes, maar er bleek er één bij te zitten die geen licht voerde en mij niet zag. Omdat ik verblind was door het licht van zijn kornuiten en daar de focus op had botsten wij frontaal op elkaar. Ik liep 15 km/u en hij reed 20, zodat we een flinke botsing van 35km/u hadden. Ik kreeg zijn voorwiel precies tussen mijn benen en kreeg zijn stuur op mijn ribben. Met mijn hoofd heb ik ook nog iets van hem geraakt, maar ik weet niet wat.

Het gevolg was dat ik achterover gestrekt op het asfalt ging en daarna even niet aanspreekbaar was. Één van de jongens is door gefietst naar een huis en daar heeft men 112 gebeld. De melding die men daar door kreeg was qua locatie zeer duidelijk, maar qua inhoud minder. Het zou gaan om een aanrijding met een fietser waarbij het slachtoffer niet meer aanspreekbaar was. Op zich klopt dat, maar hij werd op de meldkamer uitgelegd als een fietser die tegen een auto had gezeten. Daarom is er een trauma-helicopter de lucht ingestuurd. Gelukkig was de ambulance spoedig ter plaatse en kon de helicopter snel afbesteld worden.

Ondertussen was ik aanspreekbaar geworden en kon ik ook weer opstaan. Voor mijn gevoel ben ik nauwelijks weg geweest, maar de jongens spreken over 1 tot 2 minuten. De ambulance zagen we aankomen en ik ben zelf van het smalle fietspad naar de ambulance gelopen. Daar mocht ik plaats nemen op het bed en ben ik netjes doorgelicht. Mijn benen hadden wat diepe krassen en de spieren begonnen stijf te worden. Mijn ribbenkast deed enorm pijn, maar er was niets ernstigs mee en ik had een beetje hoofdpijn. Blijkbaar heeft mijn hoofd het asfalt niet (hard) geraakt, want er was niets van te zien. Mijn nek was wel een beetje stijf. Er was geen noodzaak om mij mee te nemen naar het ziekenhuis. Wel kreeg ik het advies om mij in de nacht iedere 2 uur te laten wekken in verband met de kans op een hersenschudding.

Het trauma bleek dus wel mee te vallen. Iedereen was geschrokken en ik een beetje beurs. Met de jongen waarmee ik een botsing had was niets aan de hand, ook zijn fiets niet. De politie vond het niet nodig om er een verbaal van op te maken en de broeders van de ambulance hebben mij vriendelijk thuis afgezet, tenslotte is hun post bij mij om de hoek.

Een dag later heb ik nog last van beurse plekken op mijn benen en mijn ribben. Ik ben nog wat licht in mijn hoofd en ik blijk een blauw oog te hebben. Een pijnstiller is wel nodig om mijn werk te kunnen doen, maar verder valt het allemaal mee. Al met al ben ik er bekaaid vanaf gekomen.

Leerpuntje is natuurlijk wel om mijn lampje altijd mee te nemen in het donker, 9 op de 10 keer is niet genoeg. Ook al is iedere gram met sprinten ballast, een lampje moet gewoon mee.

Update 31-3: Na een week valt het meer tegen dan ik dacht. Het blauwe oog is ondertussen weg, maar mijn benen zijn aan de binnenkant stiekem nog flink blauw geworden. De ribbenkast is meer en meer pijn gaan doen. Dat ben ik wel een beetje gewend, omdat ik al twee keer eerder met een eenwieler gevallen ben. Zo’n ribkneusing kan helaas wel lang duren. Tenslotte heb nog aardig last gehad van mijn hoofd. Overdag bewust geen pijnstillers geslikt om overbelastingssignalen in mijn hoofd niet te negeren. Met af en toe een kleine pauze ben ik de week goed doorgekomen. Het herstel duurt alleen langer dan ik had gehoopt.